[Oysa

3 - Bitişlerin Derin Anlamı: Brahma’nın Sonsuzluğuna Karşı Şiva’nın İtirazı

4 - Brahma Ve Vişnu’nun Silahlarını Durduran, Evreni Koruyan Şiva

5 - Mavi Tenli Tanrı Şiva: Işığın Ortaya Çıkışı Ve Evrenin Bölünmesi

adlı yazılarımda söz ettiğim gibi evreni ataerkil tanrılardan defalarca koruyan, rengi bu yüzden mavi olan Şiva'nın evreni mahvedeceği düşüncesinin vedik temelli olduğu açıktır.]

 

Şiva'ya yıkıcılık özelliği o kadar yüklenmeye çalışılmıştır ki, dansını ateşten bir halka ortasında yaptığına inanılmıştır.

 

Şiva'ya yıkıcılık kavramının yüklenme nedeni ise Şiva'nın ona inananlara verdiği önemli (ama gizli) mesajıdır.

 

Şiva bizlere ebediyetin bir felaket olduğunu (ki, bunu belki de en iyi vampirler bilirler) anlatmaya çalışmaktadır, çünkü;

- bu evren bizleri tutsak eden bir çeşit cehennemdir,

- bu cehennemden kaçmanın yegane yolu ruhumuzdaki bu cehennemin kuralları ve doğruları ile örtüşen yanlarımızı (alışkanlıklarımızı, huylarımızı, doğrularımızı, planlarımızı, yaşam modelimizi) SONA ERDİRMEKTİR.

 

Anılan sona erdirme çabası kolay değildir, alışkanlıklardan ve doğru sanılanlardan ayrılmak acı vericidir. İşte bu gerçek negativite tarafından "yıkım" olarak gösterilmiştir. Amaç, bizleri yanlışlarla dolu karakterimizde tutarak, aynı kalmamıza neden olmak ve negativite ile senkronizasyonu sürdürmektir.

 

Senkronizasyonun son noktası rezonanstır.

 

Rezonansın manası ise karşılıklı güçlenmektir.

 

Bu yüzden karakterimizi değiştirerek Şiva ile senkronize oldukça, onun yardımı fazlalaşacak, yaşamımız pozitive kazanacaktır.

 

Pozitivite mutluluk demektir.

 

Tutsaklığın en önemli zinciri "yeni"den (yeni kişiliğimizden, eski kişiliğimizi geride bırakmaktan) korkmamızdır. Yeni, YANİ DEĞİŞMEK, çoğumuzu korkutur; çünkü olağan kişilik ve doğrular, bildiğimiz, alıştığımız şartlar (olağan yaşam modelimiz) demektir. Asıl korkutan yeni şartlar, yeni hayat, yeni düzendir; çünkü yeni hayat, konfor alanı sandığımız ortamdan (olağan hayatımızdan) ayrılmak demektir. Değişmek bize güvenli yerden ayrılmak gibi gelir. "Dışarıda tehlike var" diye düşünürüz.

 

Oysa korkmak anlamsızdır; çünkü eskiyi her bir terkedişimizde, Şiva ile bir "level" daha senkronize olmakta, yardımına daha fazla ulaşmaktayızdır.

 

Negativitenin insanları eski düzene bağlamak için var ettiği en büyük yalan, her şeyi salt kendi arzuları yönünde yöneten bir tanrının varlığını empoze etmektir. Bu iddiaya inanan, fakat bir yandan da  yaşamdaki ürkütücü kötülükleri gören insan kaçınılmaz olarak şu noktaya gelir: Tanrı yardım etmemekte, kötülükleri engellememektedir.

 

Bu kez, söz konusu düşüncedeki açıklanamaz durumu gidermek adına "Tanrı deniyor" ve "Tanrı cezalandırıyor" benzeri bazı argümanlar geliştirilir.

 

Oysa ortada hala büyük bir açmaz vardır; çünkü insan aklının kavrayamayacağı kadar iyi olan bir gerçeğin, tanrının, kendi arzusuna göre yarattığı bir varlığı acı ve sorunlarla sınaması ya da eğitmesi kişiyi aşağıdaki

- hatalı yarattığı,

- hatalı yarattığını bilemediği,

- hatalı yaratarak acı yoluyla iyileştirmeye çalıştığı

şeklindeki  rahatsız edici seçeneklerden birine götürür.

​

Tanrının neden kötü insan yarattığı (mutlak iyiliğin nasıl kötü bir şey var edebildiği) düşüncesini de bir yana bırakalım. Tanrının neden vericilik ve iyilikle dolu sınırsız gücünü kötülüğü gidermek için kullanacağına "denemek ve acı çektirerek ders vermek" gibi bir işe kalkıştığı sorusu hala yanıtsızdır. 

 

Artık kişinin elinde sadece iki seçenek kalmıştır.

1 - Sürekli "deneceği ve acı çekeceğini" kabullenmek; bir yandan acı çekip, diğer yandan kendini suçlayarak yaşamak zorunda olduğuna inanmak.

2 - İsyan etmek ve/veya İnancını yitirmek. 

 

Söz ettiğim iki seçenek de tanrı ile senkronizasyonu sona erdirir.

 

Bağlantı artık kopmuştur. İlerleme sona ermiştir.

 

Vişnu ve Brahma'nın istediği gibi her şey aynı kalacaktır.

 

Plan zaten insan bilincini bu noktadan birine getirmektir. Gizlenen gerçek,  insanın hatalı seçimleri yüzünden yanlış odakla senkronize olduğu için tanrının engin inayetinden yararlanamadığıdır.

 

Ve yeniden heykele dönelim.

 

Nataraja heykeli bizlere hem Şiva, hem de evren hakkında gerek reel, gerek mistik pek çok bilgi verir. Bunları bir kez daha özetlememiz gerekirse antik devirlerden kalma bir chola şiirini size yansıtabilirim (Zamanımızda çeviri yapmak çok kolay olduğu için şiir tercümesini size bırakıyorum. Benim vereceğim çeviri, seçtiğim kelimler nedeniyle bile bir yorum içerebilecektir.)

 

The sound of his sacred drum awakens the cosmos into being;
his uplifted hand of hope sustains and protects it;
with his purifying fire, ego is destroyed;
his foot planted on the ground is an abode of rest for the tired soul, caught in the binds of illusion;
and his lifted foot promises release.

 

Son olarak şiirdeki "purifying fire" sözleri için bir anımsatma yapayım:

- Ateş, arındırmaz, yok eder.

- Ateş element değildir. Magmada da, Güneşte de (yıldızlarda da) var OLMAYAN bir şeydir.

- Ateş, negativitenin ortamı olan makrokozmosun yarattığı  bir yan üründür. 

 

Bu konuda bilim bazlı açıklamalar için Ateş Hakkında Bilmek İstemeyecekleriniz adlı makaleme başvurabilirsiniz.

​​

Peki, sizce Şiva aslında kimdir?